สวัสดีจ้ะ
 
จากหัวเอนทรี่ เป็นอะไรที่อยากลองเขียน(พิมพ์)ดูเฉยๆ55
 
คือตั้งเอนทรี่วันคริสต์มาส แต่เพิ่งพิมพ์เสร็จวันสงกรานต์../เงิบ/ อ่อ ใครผ่านเข้ามาไม่ต้องใส่ใจอ่านนักก็ได้ เพราะองุ่นพิมพ์ให้ตัวเองอ่านเก็ตๆคนเดียว แต่ถ้าเอาลงเอนทรี่ มาตามอ่านก็ไม่ว่ากันหรอก
 
ว่าแล้วก็ตามข้างล่างนี้เลย แต่อาจจะดูน่าเบื่ออยู่นะ..
 
.
.
.
.
.
 
 
 
 
 
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*
 
สวัสดีตัวฉันเมื่อสิบปีก่อน

นี่องุ่นตอนอายุ 21 ปี เธอคงอายุ..อืม.. 11 ปี ป.5 นี่เอง แหม.. เป็นช่วงเวลาที่น่าคิดถึงเลยล่ะ ตัวเองที่ตั้งหน้าตั้งตาวาดการ์ตูนอย่างสนุกสนาน ถึงจะเป็นหัวข้อที่เพื่อนกำหนดมาให้ลองวาดก็เถอะ อ้อ มีหัวข้อที่เพื่อนของแม่สั่งให้วาดแล้วลงสีใช่มั้ย ฉันยังพอจำได้ ตอนนั้นวาดให้ก็ได้ไม่กี่ตังค์.. แต่เธอคิดว่ามันเยอะมากเลยสินะ ถ้าฉันย้อยเวลาไปตอนนั้นฉันก็คิดแบบนั้นแหละ ก็ไม่ได้มีฝีมืออะไรขนาดนั้นนี่นา(ฮา)

อะไรเนี่ย อย่ามาทำงอแงนะ ฉันก็แค่บอกตามที่ฉันคิดเอง ว่าไปก็อย่าน้อยใจล่ะ ก็เธออยากวาดของเธอเท่านั้นก็พอแล้ว ตอนนั้นเธอคงซนน่าดูด้วย ถึงจะบอกห้ามดื้อห้ามซนกับพ่อแม่ก็ไม่สนสินะ(ฮา) จะซนก็ซนไปแต่อย่าทำให้พวกเขากังวลนักล่ะ เธอนี่มันตัวน่ากังวลอยู่ และก็อย่าเบื่อที่ไปหาหมอจิตแพทย์ด้วย นั่นก็เพื่อตัวเธอเอง และก็.....เพื่อตัวฉันในตอนนี้และต่อๆไปด้วย ก็นะ.. มันขึ้นอยู่กับเธอด้วยว่าจะควบคุมอารมณ์ได้แค่ไหน ฉันคงไปกำกับเธอไม่ได้หรอก เติบโตเป็นเด็กดีแข็งแรง ป่วยแล้วเที่ยวเล่นไม่ได้นะจะบอกให้

อ้อ สงสัยเรื่องชีวิตฉันในตอนนี้รึเปล่า ฉันกำลังเรียนอยู่มหาลัยน่ะ มีความสุขดีมั้ย บอกว่าใช่ก็ดูโกหกแฮะ ก็เครียดบ้างขำบ้างตามอารมณ์กับเรื่องที่เจอละกัน ฉันไม่บอกหรอกว่าเรียนคณะวิชาอะไร เอาไว้อีกสิบปีข้างหน้าค่อยมารู้ทีหลังละกัน แบบนั้นฉันว่ามันน่าสนุกกว่านะ...

                                                                                                                ด้วยรักและคิดถึง
                                                                                                                         องุ่น
 
.
.
.
.
.
 
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*
 
 
 
สวัสดีตัวฉันอีกสิบปีข้างหน้า

นี่องุ่นตอนอายุ 21 ปี.. โอย ทางนั้น 31 ปีนี่หว่า นี่มันคุณป้าแล้วชัดๆ(ตอนนี้เอ็งไม่ป้าเลย/โดนตบ) เมื่อ10ปีก่อนก็จิ้นตัวเองไว้โตมาเป็นสาวสวย แต่ตอนนี้พอจะรู้เส้นทางตัวเองคงเป็นแบบนั้นไม่ได้55+ อ่า แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าตอนนั้นทำงานอะไรด้วยล่ะมั้ง ถ้าทำงานออฟฟิคก็คงเป็นสาวมั่นสวมสูททำหน้าคุณป้าสุดเนี๊ยบอยู่ในบริษัทที่ไหนสักแห่ง ถ้าทำงานอิสระก็คงเป็นยายเพิ้งนุ่งผ้าถุงอยู่ในบ้านแล้วบริหารงานหัวฟูแหงๆ ก็ไม่รู้แฮะว่าตัวเองจะได้ทำงานแบบไหน ได้เลือกงานรึโดนงานเลือก แล้วมีความสุขกับงานรึเปล่า ฉันน่ะบ่นมาตลอดว่าอยากจะรีบๆเรียนจบทำงานหาเงินให้แม่ใช้ซะที ไม่ก็อยากไปเที่ยวต่างประเทศรึที่ที่อยากไป ..แต่ก็กลัวทำงานเพลินจนไม่ได้ทำตามที่อยากน่ะแหละ ถ้าอย่างนั้นก็คงเสียดายมาก.. เพราะยังไงก็คงอยากทำสิ่งที่อยากอยู่ในช่วงชีวิตที่มี

ว่าแต่ไม่รู้ว่า 10 ปีที่ผ่านมาของเธอได้เฉียดไปญี่ปุ่นบ้างมั้ย แบบว่าอยากไปฟุกุโอกะ แล้วก็ทัวร์แถวๆบัลข่าน โดยเฉพาะบัลกาเรียน่ะ ต้องไปให้ได้นะเฟ้ย! คนมันผูกพันธ์กับที่นี่มากนี่หว่า.. 31ไม่ได้ไป 41ก็ต้องไปให้ได้ (แต่อายุมากกว่านั้นสังขารมันไม่อำนวยแล้ว) ถ้าไม่ได้ตามที่บอกก่อนตายก็อยากไปสักครั้ง น่าแปลกรึเปล่าล่ะฉันในตอนนี้ไม่ค่อยคิดรึอยากทำอะไรเหมือนชาวบ้านนักหรอก แต่ตัวเธอในอนาคตอาจจะคิดไม่เหมือนฉันก็ได้ เพราะอาจจะเจอประสบการณ์อะไรที่ทำให้เปลี่ยนความคิดมั้ง อย่างอาชีพที่อยากจะเป็น ถ้าย้อนไปสัก 10 ปีก่อนก็หวังอยากเป็นนักเขียนการ์ตูนเต็มที่อยู่หรอก แต่มาตอนนี้ด้วยเศรษฐกิจ+โอกาสในประเทศไทย.. ฉันเริ่มไม่มีความมั่นใจว่าจะทำงานอาชีพนั้นได้ขึ้นมา เอ่อ..แต่ถ้าเธอในตอนนี้มานั่งอ่านข้อความแล้วขำพรืดเพราะตอนนี้เธอเป็นนักเขียนการ์ตูนอยู่จริงๆล่ะก็ฉันคงขำบ้าตายเลย เอาเป็นว่าในส่วนของความฝันของตัวเอง.. ฉันจะทำเท่าที่ทำได้ แล้วผลจะออกมายังไงฉันจะไปรับรู้ในอนาคตเองละกัน
 
อืม..ว่าไปหลายเรื่องแล้วมั้ง งั้นจะคุยเรื่องที่มันน่าจะเป็นประเด็นหลักของผู้หญิง.. เรื่องแฟนรึสามี ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเธอจะมีที่กำลังคบอยู่ รึแต่งงานมีลูกเป็นโขยงไปแล้ว รึว่ายังโสดหาคนคบไม่ได้รึไม่ได้ตั้งใจหา.. ฉันไปชี้แนะทางอะไรเธอไม่ได้ ประสบการณ์ที่เธอเจอจะเป็นแนวบอกเธอได้ดีกว่าฉันอยู่แล้ว แต่ฉันในตอนนี้ก็คิดจะหนีเรื่องพวกนี้นะ ไม่มีก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ดีซะอีกปัญหาสารพัดก็ไม่เกิด ขยับตัวไปไหนมาไหนก็ไม่ลำบาก(เพราะตอนนี้ฉันขยับลำบากไม่ใช่เพราะแฟนแต่เป็นเพราะแม่ แม่บอกถ้าทำงานทำการได้จะไปไหนก็ให้อิสระล่ะ) ที่ว่าอย่างนี้เพราะฉันเห็นหลายๆคนที่มีปัญหา ว่ากันตรงๆฉันก็ไม่เข้าใจพวกสาวน้อยที่อยู่ในห้วงความรักนักหรอก(ถึงจะเคยมีก็เถอะ) แต่คิดว่าถ้ามีก็ไม่คิดจะเรียกร้องอะไรมากหรอก ก็อยู่เหมือนเพื่อนล่ะมั้งแล้วก็มีลูกมีเต้าตามปกติชน แต่ถ้าเธอโดนไซโค เอ้ย.. โดนคนรอบข้างเขาแซวเขาทัก ถึงจะเป็นตัวฉันที่เป็น 10 ปีข้างหน้าก็ต้องรู้สึกอยากมีบ้างล่ะ จะกลัวความเหงารึโดดเดี่ยวก็ไม่รู้ล่ะ คิดให้ดีๆละกัน ฉันตอนนี้และจนกว่าจะเรียนจบก็คงไม่มี ไม่สิ ไม่มีใครเอาด้วย โลกของฉันมันยากที่คนทั่วไปจะรับได้ ยากที่คนทั่วไปจะเข้าถึง เอ่อ..ก็ไม่ได้ให้เข้าใจหรอกนะ แต่ถ้าใครมาก้าวก่ายโลกของฉันและบอกให้ฉันเปลี่ยนมันฉันจะไม่ยอมเด็ดขาด เหมือนรู้สึกตัวตนของฉันจริงๆอยู่ตรงนี้ แล้วก็ความคิดการอ่านของฉันก็ดันไม่เหมือนสาวๆทั่วไปด้วย ก็อย่าว่าแต่คนมาจีบเลย ถ้าไม่ใช่สายบางทีก็หาตัวฉันยากอีกต่างหาก เธอก็คงรู้ดีว่าฉันเป็นยังไง แล้วช่วงนี้ก็คลุกอยู่กับการ์ตูนมากกว่า หน้าตาก็ไม่ได้ดูแล ...ชะ นี่มันทำให้เธอดูแก่เร็วแหงๆเลย ขอโทษด้วยละกัน แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอทำงานที่หน้าตาเสื้อผ้าเป็นสิ่งสำคัญรึเปล่า ไว้แก้กันช่วงนั้นละกัน จะให้ฉันลุกขึ้นมาแต่งตัวสนลุคมันก็ไม่ใช่ตัวเอง เงินที่เก็บๆมาไม่รู้จะพอถึงเธอในตอนนี้มั้ย แต่ไม่ว่ายังไงใช้เงินเปลืองก็ไม่ดีหรอก เอ่อะ.. ไหงวกกลับมาเรื่องเงินได้ไงเนี่ย.. เอาเป็นว่าเรื่องสามีแล้วแต่โชคชะตาพาไปส่วนหนึ่งละกัน ไอฉันก็ไม่ได้ตั้งเป้าหมายด้วยว่าต้องมีอย่างนั้นอย่างนี้ แต่งงานจัดใหญ่โตตัดเค้กโยนช่อดอกไม้... นึกตัวเองในตอนนั้นไม่ออกจริงๆนะ

สรุปว่าทำตัวเองตอนนี้ให้ดีที่สุด ตัวฉันใน 10 ปีข้างหน้า.. ฉันไม่รู้นะว่าเธอจะมีชีวิตแบบไหน เห็นข้อความนี้แล้วบ่นกระปอดกระแปดว่าเมื่อก่อนทำไมไม่ทำอย่างโน้นอย่างนี้รึเปล่า แต่ฉันก็จะทำ ณ ปัจจุบันเท่าที่อยากทำ อยากอู้ อยากเกรียน อยากเขียนโน่นเขียนนี่ตามใจชอบ เพราะคิดว่าในอนาคตอาจไม่มีโอกาสทำแบบนี้แล้ว เอาเป็นว่าขอให้โชคดี ชีวิตไม่ต้องมีหลายปีก็ได้(ไม่ได้แช่งหรอกนะ แต่อยู่นานๆแล้วช่วยตัวเองไม่ได้มันเป็นภาระคนอื่น) แต่ขอให้อยู่อย่างแข็งแรงได้ทำในสิ่งที่อยากทำอยู่ก็พอละ... สวัสดี

                                                                                                               ด้วยรักและคิดถึง
                                                                                                                        องุ่น
 
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*
 
 
.
.
.
.
.
 
 
 
 
 
...ประมาณนี้ล่ะมั้ง สังเกตว่ารอบ 10 ปีก่อนทำไมเขียนน้อยจัง
คือพอคิดว่าส่งให้เด็กอายุ 11 ขวบ เขียนอะไรในชีวิตจริงตอนนี้เดี๋ยวรับไม่ได้ขึ้นมาจะร้องไห้น่ะ5555
ยิ่งตอนนั้นองุ่นเซ้นส์ซิทีฟ(?)เอามากๆเลยนะ
 
ส่วนรอบ 10 ปีข้างหน้าคือแกมันผู้ใหญ่แล้วเลยเปิดอกคุยกันได้ง่ายและมากขึ้นกว่า/ฮา/
 
พวกร่างข้อความพวกนี้คือตอนช่วงขึ้นรถไฟไป-กลับมหาลัยซะส่วนใหญ่ เลยบิ้ว(?)อารมณ์นั่งเขียนอะไรแบบนี้ด้วย บนรถไฟนี่ไอเดียบรรเจิดเยอะแม้กระทั่งฟิคเรท18+ก็เคยเขียนมาแบบไม่แคร์คนรอบข้าง/เขาไม่อ่านและอ่านไม่ออกตะหากเหวยยย
 
ขอจบข่าวสำหรับตรงนี้นะ
 
จบข่าว องุ่น haha55 รายงานจ้ะ

Comment

Comment:

Tweet

Favourites